Gdy klasyczny bohater kina lat 80. trafia do współczesnej gry, łatwo o produkt oparty wyłącznie na nostalgii. RoboCop: Rogue City próbuje zrobić coś więcej: łączy brutalną strzelankę, śledztwo, zadania poboczne i decyzje wpływające na mieszkańców pogrążonego w chaosie Detroit. Sprawdzam, jak działa ten pomysł, na czym polega rozgrywka, ile zajmuje przejście kampanii, czy dostępna jest polska wersja oraz od czego najlepiej zacząć w 2026 roku.
To przede wszystkim fabularna strzelanka dla fanów starego RoboCopa
- Gatunek: jednoosobowy FPS z elementami RPG, śledztwa i przygodowej eksploracji.
- Fabuła: oryginalna historia rozgrywająca się pomiędzy drugą i trzecią częścią filmowego cyklu.
- Rozgrywka: Auto-9, około 20 innych broni, cybernetyczne ulepszenia, przesłuchania i wybory dialogowe.
- Platformy: PC, PlayStation 5 oraz Xbox Series X|S. Gra nie ma trybu multiplayer.
- Język polski: dostępne są polskie napisy, ale głosy pozostają angielskie.
Detroit jest tu równie ważne jak sam RoboCop
Za grę odpowiada polskie studio Teyon, które nie próbuje przerabiać RoboCopa na typowego, szybkiego bohatera FPS. Akcja toczy się w Starym Detroit, gdzie przestępczość, korupcja i interesy korporacji OCP tworzą dokładnie ten brudny, cyniczny klimat znany z pierwszych filmów.
Historia została umieszczona pomiędzy RoboCopem 2 i RoboCopem 3. Gracz prowadzi śledztwo związane z nowym zagrożeniem dla miasta, a w opowieści pojawiają się znajome twarze oraz Peter Weller, czyli oryginalny aktor wcielający się w RoboCopa. To detal, który robi większą różnicę, niż można zakładać. Sposób mówienia, ciężki chód i suche poczucie humoru sprawiają, że nie sterujemy po prostu żołnierzem w metalowym pancerzu.
Świat gry nie jest ogromnym sandboksem w stylu Grand Theft Auto. Otrzymujemy raczej kilka większych, otwartych lokacji, po których można chodzić, rozmawiać z mieszkańcami, zbierać dowody i wykonywać zadania poboczne. Taka konstrukcja pasuje do tej licencji, bo pozwala skupić się na atmosferze oraz konkretnych scenariuszach zamiast zasypywać mapę przypadkowymi aktywnościami.
Strzelanie jest ciężkie, celowe i bardzo wierne filmom
RoboCop porusza się wolno, ale jego siła i odporność rekompensują brak akrobatycznej mobilności. Auto-9 działa jak znak rozpoznawczy bohatera, a przeciwników można również eliminować przy użyciu znalezionych karabinów, strzelb i cięższej broni. RoboCop potrafi podnosić elementy otoczenia, rzucać nimi w bandytów i wykorzystywać swoją siłę w brutalnych wykończeniach.
Najlepiej wypada poczucie masy. Każdy krok brzmi ciężko, trafienia mają wyraźny efekt, a starcia nie przypominają biegania po arenie z pistoletem maszynowym. Moim zdaniem to właśnie tutaj gra najskuteczniej oddaje fantazję bycia RoboCopem. Nie jesteśmy szybcy, lecz stanowimy ruchomy posterunek policji, który metodycznie przesuwa się przez kolejne pomieszczenia.
Trzeba jednak zaakceptować pewne ograniczenie. Auto-9 jest tak charakterystyczne i skuteczne, że część pozostałego arsenału może wydawać się mniej potrzebna. Jeśli ktoś oczekuje bardzo różnorodnego systemu broni, znajdzie tu mniej eksperymentowania niż w klasycznych współczesnych shooterach.
Przeczytaj również: Planet of Lana - czy brak polskiego to problem?
Ulepszenia zmieniają sposób grania
W trakcie kampanii rozwijamy cybernetyczne systemy RoboCopa. Punkty umiejętności pozwalają poprawiać między innymi pancerz, celność, obrażenia, skanowanie otoczenia czy możliwości dialogowe. To prosty system RPG, ale dobrze wspiera główną rolę. Rozwój nie robi z RoboCopa zupełnie innej postaci, tylko wzmacnia wybrany styl działania.
Jeżeli lubię grać agresywnie, inwestuję w odporność i siłę ognia. Gdy chcę dokładniej prowadzić śledztwa, większą wartość mają zdolności związane z analizą dowodów i rozmowami. Nie jest to rozbudowane drzewko znane z dużych RPG-ów, dlatego nie trzeba długo planować każdej decyzji.
Śledztwa i wybory nadają kampanii RPG-owy charakter
Największym zaskoczeniem nie jest sama strzelanina, tylko to, jak często gra każe odłożyć broń. RoboCop bada miejsca zbrodni, skanuje obiekty, przesłuchuje świadków i rozmawia z mieszkańcami. Decyzje dialogowe mogą wpłynąć na los postaci, przebieg zadania oraz końcowy rezultat niektórych wątków.
Nie oznacza to jednak, że każda odpowiedź otwiera zupełnie nową gałąź fabuły. Skala konsekwencji jest bardziej kameralna. Czasem zmienia się dostęp do informacji, czasem ktoś pomaga albo odmawia współpracy, a innym razem wybór wpływa na ocenę misji. To wystarcza, by przechodzenie obok problemów mieszkańców nie było wyłącznie dekoracją.
Dobrym przykładem są zadania poboczne związane z codziennym porządkiem w Detroit. Można zająć się drobnym wykroczeniem, pomóc cywilowi albo postąpić bardziej bezkompromisowo. Prawo i sprawiedliwość nie zawsze oznaczają dokładnie to samo, a gra pozwala poczuć napięcie między procedurą, interesem korporacji i ludzkim rozsądkiem.
W mojej ocenie te elementy najlepiej smakują wtedy, gdy nie próbuje się wszystkiego przeklikać w pośpiechu. Czytanie dokumentów, oglądanie miejsc zbrodni i rozmowy z postaciami budują klimat, którego nie da się zastąpić kolejną falą przeciwników.
Jak długo trwa gra i czego spodziewać się po kampanii
Główna historia zajmuje zwykle około 12 godzin, a dokładanie zadań pobocznych, poszukiwanie dowodów i eksploracja mogą wydłużyć zabawę do około 15-20 godzin. To rozsądna długość dla liniowej, fabularnej produkcji. Gra nie próbuje sztucznie konkurować z wielkimi RPG-ami liczbą znaczników na mapie.
Kampania składa się z misji głównych, lokacji do swobodnego zbadania i mniejszych interwencji policyjnych. Niektóre aktywności warto wykonać od razu, ponieważ pozwalają zdobyć punkty doświadczenia, informacje lub lepsze zakończenie danego wątku. Pomijanie zadań pobocznych nie blokuje głównej fabuły, ale odbiera sporą część tego, co odróżnia grę od prostego shootera.
Poziom trudności ma znaczenie głównie dla komfortu walki. Na niższych ustawieniach można skupić się na historii, natomiast wyższe wymagają rozsądnego wykorzystywania osłon, skanowania i możliwości otoczenia. Nie polecałbym zaczynać od najwyższego poziomu osobie, która liczy na spokojne prowadzenie śledztwa.
Platformy, polska wersja i zakup w 2026 roku
| Wersja | Najważniejsze informacje |
|---|---|
| PC | Gra dostępna między innymi na Steamie i GOG-u. Wymaga komputera zdolnego obsłużyć współczesną produkcję Unreal Engine. |
| PlayStation 5 | Jednoosobowa wersja z obsługą funkcji kontrolera DualSense. |
| Xbox Series X|S | Wersja przeznaczona dla aktualnej generacji konsol Xbox. |
| Język polski | Polskie napisy i interfejs, bez polskiego dubbingu. |
W 2026 roku nie kupowałbym tej gry z myślą o trybie sieciowym, bo jest to produkcja wyłącznie dla jednego gracza. Jej sens polega na kampanii, atmosferze, dialogach i stopniowym odkrywaniu Detroit. Jeśli ktoś szuka kooperacji albo rywalizacji online, powinien wybrać inny tytuł.
Polska lokalizacja jest wystarczająca, by komfortowo śledzić fabułę i dokumenty. Głosy pozostały angielskie, ale w przypadku RoboCopa nie traktuję tego jako dużej wady. Oryginalna obsada i styl wypowiedzi są częścią tożsamości tej gry.Najrozsądniej obserwować promocje, zwłaszcza że produkcja ma już kilka lat. Nie przepłacałbym za edycję z samymi kosmetycznymi dodatkami. Podstawowa wersja zawiera najważniejsze doświadczenie, a dodatkowe skórki i broń nie zmieniają zasadniczo rozgrywki.
Unfinished Business najlepiej zostawić na drugi krok
W 2025 roku ukazało się RoboCop: Rogue City - Unfinished Business, samodzielna przygoda będąca rozwinięciem pomysłów z podstawowej gry. Akcja koncentruje się na przejętej przez najemników wieży OmniTower, więc zamiast kilku miejskich lokacji otrzymujemy bardziej zamknięte, intensywne środowisko.
Dodatek można uruchomić bez znajomości podstawowej kampanii, ale ja polecam zachować kolejność premier. Wtedy lepiej wybrzmiewają relacje RoboCopa z bohaterami i znaczenie wspomnień Alexa Murphy’ego. Rozszerzenie pozwala nawet zagrać jako Murphy przed przemianą w RoboCopa oraz przejąć kontrolę nad ED-209 w specjalnych fragmentach.
Unfinished Business jest krótsze i bardziej nastawione na walkę. Pojawia się nowy arsenał, między innymi działo kriogeniczne, a przeciwnicy są bardziej zróżnicowani. Cena premierowa wynosiła około 29,99 euro, dlatego traktowałbym ten tytuł jako samodzielną, mniejszą kontynuację, a nie pełną drugą część.
Komu polecam tę wersję RoboCopa
Rogue City polecam przede wszystkim fanom pierwszych filmów, graczom lubiącym fabularne FPS-y oraz osobom, które cenią wolniejsze tempo i wyraźny styl. To dobry wybór, jeśli zamiast kolejnego futurystycznego wojownika chce się wcielić w bohatera o konkretnych ograniczeniach, zasadach i charakterystycznej osobowości.
Ostrożniej podchodziłbym do zakupu, jeśli priorytetem są rozbudowane systemy RPG, ogromny otwarty świat albo perfekcyjna technicznie oprawa. Gra ma ambicje większe niż typowa produkcja na licencji, ale nadal widać jej średniobudżetowy rodowód. Największą siłą jest autentyczność klimatu, nie skala projektu.
To także jeden z tych tytułów, które lepiej oceniać jako interaktywny film akcji z dodatkowymi systemami niż jako konkurencję dla Cyberpunka 2077 czy Far Cry. Teyon dobrze rozumie, że RoboCop powinien być ciężki, absurdalny, brutalny i momentami zaskakująco ludzki.
Najlepszy sposób na wejście do świata Starego Detroit
Najpierw wybrałbym podstawową kampanię, poświęcił czas na zadania poboczne i nie pomijał rozmów z mieszkańcami. Warto też testować ulepszenia zamiast bez końca korzystać tylko z Auto-9, bo wtedy łatwiej zauważyć, ile możliwości daje otoczenie.
Dopiero później sięgnąłbym po Unfinished Business. Taka kolejność pozwala zobaczyć pełniejszy obraz Alexa Murphy’ego i lepiej docenić, że ta gra nie jest wyłącznie strzelanką z rozpoznawalnym bohaterem. To przede wszystkim udana, nieco szorstka gra przygodowa o policjancie, który próbuje zachować człowieczeństwo w świecie zarządzanym przez korporacje.
